Gece yarısıydı arabada oturuyordum. Sokağa giren minübüs iki arabanın arasındaki dar mesafeden seri bir şekilde geçti. Arkasından bakıp “Ne usta şöförmüş.” Diye düşünürken pat küt bir sesle irkildim. Minibüs bir kediyi ezdi gözümün önünde ve devam etti yoluna karanlık yönünde. Olayı gören çocuk eve koştu girdiği binanın kapısını da kuvvetlice çarparak kapadı. Öyle şiddetli çarptı ki otomobillerden bazılarının alarmı çaldı. Dona kaldım kediye bakarken. Yutkunmayı bile unutmuşken bir aile geçti bulunduğum arabanın yanından. Tam kedinin yanından geçerken korkup kenara çekildiler izlemeye başladılar. Dona kaldım. Gözlerimi kırpmayı unutmuşken arabadan indim yaklaştım birkaç adım.
İnsanın tüylerini diken diken eden bu manzara karşısında yutkunmayı, göz kırpmayı unutmuşken kedinin annesi ve bir kedi daha geldi can cekişen kedinin yanına. İri olan annesi biliyorum çünkü az önceki çocuk cama çıkmış açıklama yapıyordu az önceki aileye. Dona kaldım. Anne kedi gözümün önünde ağlıyordu tıpkı bir insan gibi. Tüylerim diken diken, ağzım açık gözlerim açık bilincim kapalı. Gözümün önünde ağlıyordu anne kedi, benim az önce ne usta şöförmüş dediğim adamın arkasından.
Yorumlar
Buraya İlk yorum yapan siz olun.